| گوهر دل را ز تف مجمر غم ساختن | | سنت عشاق چيست؟ برگ عدم ساختن |
| تفرقه چون جمع گشت با کم کم ساختن | | بدرقه چون عشق گشت از پس پس تاختن |
| چون تو در اين مجلسي با همه دم ساختن | | گرچه نواي جهان خارج پرده رود |
| تات مسلم بود پشت به خم ساختن | | پيش سرير سران آب ده دست باش |
| با دل آتش فشان چهره دژم ساختن | | نزد فسرده دلان قاعده کردن چو ابر |
| نتوان بر نقش آب نقش قلم ساختن | | نتوان در خط دهر خط وفا يافتن |
| از پي يک روزه ملک چتر و علم ساختن | | عمر نه و لاف عيش سرد بود همچو صبح |
| تا کي در راه نفس باغ ارم ساختن | | تا کي در چشم عقل خار مغيلان زدن |
| پس خر افکنده سم مرکب جم ساختن | | رخش به هراي زر بردن در پيش ديو |
| مصحف و افسانه را جلد بهم ساختن | | دل از امل دور کن زآنکه نه نيکو بود |
| بر سر زند مغان بسم رقم ساختن | | بر در شبهت مدار عقل که ناخوش بود |
| چند قدمگاه پيل بيت حرم ساختن | | چند رصد گاه ديو بر ره دل داشتن |
| سينه و دل را ز آز جمله شکم ساختن | | بر سر خوان جهان چند چو بربط مقيم |
| چند چو ماهي به شکل گنج درم ساختن | | چند چو مار از نهاد با دو زبان زيستن |
| دل که نظر گاه اوست جاي صنم ساختن | | زر چه بود جز صنم پس نپسندد خداي |
| گوش خرد شرط نيست جذر اصم ساختن | | هين که در دل شکست زلزلهي نفخ صور |
| کز دم اين دم توان زاد عدم ساختن | | زين دم معجز نماي مگذر خاقانيا |
| جز به رضا روي نيست دفع ستم ساختن | | گرچه ز روي قضا بر تو ستمها رود |
| پيش گرسنه دلان خوان کرم ساختن | | يوسف دلها توئي کايت توست از سخن |
| نام شماخي توان مصر عجم ساختن | | چون به شماخي تو را کرده قضا شهربند |
| نتوان با مرگ عم برگ نعم ساختن | | عم ز جهان عبره کرد عبرت تو اين بس است |
| شرط بود قبله گاه مرقد عم ساختن | | چون تو طريق نجات از دم عم يافتي |
| فرض بود نعت او حرز امم ساختن | | چون به در مصطفي نايب حسان توئي |
{{Fullname}} {{Creationdate}}
{{Body}}